OnHealth

Τύποι μη-Hodgkin λεμφώματος & Θεραπευτικές επιλογές

Υπάρχουν περισσότεροι από 30 διαφορετικοί υπότυποι μη-Hodgkin λεμφώματος (αποτελούνται κυρίως από κακοήθη Β-κύτταρα), οι οποίοι ταξινομούνται βάσει αρκετών παραγόντων, όπως η ταχύτητα αύξησης, ο εντοπισμός και ορισμένα (ιστολογικά) χαρακτηριστικά των ίδιων των κυττάρων του όγκου. Η πρόγνωση της νόσου εξαρτάται από το φορτίο του όγκου του ασθενούς, από τον αριθμό των περιοχών του σώματος που έχουν πληγεί, από την ηλικία των ασθενών, καθώς και από άλλους παράγοντες. Οι παράγοντες αυτοί εξετάζονται όταν οι ιατροί συνιστούν ειδικές θεραπευτικές αγωγές.

Οι σημερινές θεραπείες για το μη-Hodgkin λέμφωμα περιλαμβάνουν την τακτική της «αναμονής και παρακολούθησης» για τους ασθενείς με προχωρημένη νόσο χωρίς συμπτώματα, χημειοθεραπεία, θεραπεία με μονοκλωνικά αντισώματα, ακτινοβολία, βιολογικές θεραπείες και μεταμόσχευση μυελού των οστών. Ο τύπος θεραπείας που θα συστήσει ο ιατρός εξαρτάται από τους εξής τρεις κρίσιμους παράγοντες:

1. Στάδιο
Υπάρχουν τέσσερα στάδια μη-Hodgkin λεμφώματος, σύμφωνα με την Ταξινόμηση Ann Arbor, τα οποία περιγράφουν πού έχει εξαπλωθεί ο καρκίνος στο σώμα. Το στάδιο Ι αποτελεί το αρχικό στάδιο της νόσου, ενώ το στάδιο ΙV το πιο προχωρημένο.:

Στάδιο I: Περιλαμβάνει μία μόνο περιοχή, συχνά ένα μεμονωμένο λεμφαδένα και την περιοχή που τον περιβάλλει. Κατά κανόνα, δεν υπάρχουν συμπτώματα.

Στάδιο II: Περιλαμβάνει περισσότερες από μία περιοχές με προσβεβλημένους λεμφαδένες στη μια πλευρά του διαφράγματος ή μια περιοχή με προσβεβλημένο λεμφαδένα συν μια γειτονική περιοχή ή ένα όργανο.

Στάδιο III: Περιλαμβάνει περιοχές με προσβεβλημένους λεμφαδένες και στις δύο πλευρές του διαφράγματος και ένα όργανο ή μια περιοχή κοντά στους λεμφαδένες, στον σπλήνα ή άλλο όργανο ή περιοχή.

Στάδιο IV: Περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα προσβεβλημένα όργανα και τον μυελό των οστών ή το δέρμα.

2. Όγκος
Οι όγκοι που είναι μεγάλοι σε μέγεθος (διάμετρος >7 cm ή >10 cm) ονομάζονται ογκώδη νεοπλάσματα ή ογκώδεις νόσοι.

3. Τύπος μη-Hodgkin λεμφώματος
Το μη-Hodgkin λέμφωμα γενικά ταξινομείται σε δύο ομάδες (επιθετικό και βραδείας εξέλιξης) οι οποίες έχουν σημαντικά διαφορετική πρόγνωση και, επομένως, αντιμετωπίζονται με διαφορετικές θεραπευτικές στρατηγικές:

• Τα επιθετικά (ενδιάμεσου/υψηλού βαθμού) λεμφώματα διαιρούνται και πολλαπλασιάζονται γρήγορα στο σώμα και, αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, μπορεί να αποβούν θανατηφόρα μέσα σε έξι μήνες. Αν αντιμετωπιστούν, η διάμεση επιβίωση των ασθενών με επιθετικό μη-Hodgkin λέμφωμα είναι πέντε έτη, ενώ 30-40% των ασθενών επιτυγχάνουν ίαση. Οι ασθενείς που διαγιγνώσκονται και λαμβάνουν θεραπεία στα πρώιμα στάδια της επιθετικής νόσου έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ίαση και λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν όψιμες υποτροπές. Επειδή η ίαση είναι εφικτή, οι θεραπευτικές προσεγγίσεις είναι πιο επιθετικές. Κατά παράδοση, η θεραπεία για το μη-Hodgkin λέμφωμα ήταν η κλασική χημειοθεραπεία και/ή η υψηλής δόσης χημειοθεραπεία και η μεταμόσχευση αυτόλογων κυττάρων.

• Τα βραδείας εξέλιξης (χαμηλού βαθμού) λεμφώματα διαιρούνται και πολλαπλασιάζονται αργά στο σώμα, γεγονός που δυσχεραίνει την αρχική διάγνωση. Οι ασθενείς μπορεί να ζήσουν πολλά χρόνια με τη νόσο, αλλά, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει με το επιθετικό μη-Hodgkin λέμφωμα, οι κλασικές θεραπείες δεν επιτυγχάνουν ίαση της νόσου. Γενικά, οι ασθενείς εμφανίζουν υψηλά ποσοστά ανταπόκρισης με τον πρώτο κύκλο θεραπείας, αλλά στον τύπο αυτό αναμένεται ότι θα εμφανίσουν υποτροπές του καρκίνου. Κατά κανόνα, ένας ασθενής με βραδείας εξέλιξης μη-Hodgkin λέμφωμα μπορεί να λάβει θεραπεία πέντε έως έξι φορές στη διάρκεια της ζωής του. Η διάμεση επιβίωση σε αυτό το τύπο μη-Hodgkin λεμφώματος φθάνει τα 6-10 έτη.

Η θεραπεία συντήρησης αποτελεί την τελευταία σημαντική εξέλιξη στην αντιμετώπιση του λεμφώματος βραδείας εξέλιξης.

Επισήμανση: Οι πληροφορίες που θα βρείτε εδώ δε συνιστούν προτροπή χρήσης οποιουδήποτε σκευάσματος ή θεραπευτικής αγωγής. Συμβουλευτείτε το γιατρό σας πριν τη λήψη κάθε φαρμάκου.